Dit zijn de nieuwe games om Nintendo’s 2DS XL te vieren

Het is geen toeval dat er tegelijkertijd met de nieuwe Nintendo 2DS XL een drietal games zijn uitgekomen voor het platform. Nintendo wil heel duidelijk maken dat hun nieuwe handheld geen dood platform is waar niks meer voor uit komt, dus dit drietal leidt de line-up voor het einde van het jaar, terwijl we op de nieuwe Metroid en Pokémon wachten in het najaar. Laten we beginnen met de wat mij betreft leukste van het stel:

Hey! Pikmin!

Kapitein Olimar, de altijd vriendelijke ruimtevaarder die geen raket heel kan houden, is weer eens gecrasht. Heel toevallig weer op een aarde-achtige planeet die bezaaid is met Pikmin. Ook hier is het idee hetzelfde: je loopt door de levels, vindt Pikmin en gebruikt die om alledaagse objecten te vinden en mee te dragen naar je schip én om de eventuele vijanden te verslaan door er letterlijk Pikmin tegenaan te gooien totdat ze verslagen zijn. Doe je dat niet slim, worden er Pikmin opgegeten.

Net zoals de ‘grote’ 3D-versies van de games bestuur je de Pikmin én Olimar tegelijk. Dat is op de DS (zet er maar 2 of 3 voor, afhankelijk van wat je hebt) goed opgelost door Olimar onder de analoge knop te zetten en de Pikmin te ‘gooien’ door op het scherm te tikken met de stylus.

Dat zorgt voor een ietwat ongewone handpositie en om dit te doen is het uiteindelijk het handigste om de DS in je linkerhand te houden en met je rechterhand de stylus te bedienen. Dat wordt na een tijdje zwaar, maar gelukkig is de game opgedeeld in hapklare levels die je kunt herspelen. Daarmee valt Hey! Pikmin in de standaard-opzet van Nintendo’s platformers tegenwoordig: het level halen is heel simpel, maar alles vinden en meenemen is de uitdaging.

Nu komt die uitdaging maar zelden naar boven, want het blijft tot het einde toe vrij simpel. Wat dat betreft kan deze Pikmin zich niet meten met de grote broertjes, want heel veel strategie is er ook vaak niet nodig. Als je Pikmin grotendeels in leven blijven moet je hoogstens sommige levels nog een keer doen om een gemist object of geheime uitgang te pakken. Heel toegankelijk dus, maar (net zoals bijvoorbeeld de Yoshi-games) voor de gevorderde speler iets te simpel.

Hoewel dit als experiment best geslaagd genoemd mag worden, is het voor echte Pikmin-fans zoals ik toch iets te vlak, letterlijk. De strategie-elementen die de ‘grote’ Pikmin-games zo leuk maakten zijn hier nergens te bekennen en dat neemt wat glans weg van deze verder wel heel vermakelijke platformer.

DutchCowboys