Hellblade: Senua’s Sacrifice: fenomenale compositie

Ninja Theory stond altijd onderaan de AAA-totempaal. Het was absoluut geen slechte developer (met Enslaved: Odyssey to the West en de Devil May Cry Reboot) maar ze bleven altijd in de schaduw van de concurrentie. Tot dit jaar. Hellblade: Senua’s Sacrifice is een van de beste titels van het jaar, met een paar schoonheidsfoutjes.

Hellblade mixt de klassieke roman Dante’s Inferno met Noorse mythologie en een flinke dose aan psychoses. Senua daalt af naar Helheim (de Noorse versie van de hel), op zoek naar de ziel van haar geliefde. Ze kampt echter met iets wat ze “de duisternis” noemt. Hoe langer de game duurt, hoe duidelijker wordt wat ze daarmee bedoelt.

Een zware combinatie die weinig ontwikkelaars aan zouden kunnen, vooral omdat Senua niet je typische heldin is. Doodsbang en vertwijfeld vecht ze tegen ondode Vikingen, maar vooral tegen zichzelf. Haar doel klinkt nobel, de werkelijkheid is echter veel aardser en wanhopiger: haar dode geliefde is het enige licht in haar duistere, duistere leven.

Senua kampt met stemmen in haar hoofd. Dit geeft niet alleen een paranoïde, intimiderende sfeer, maar ook af en toe handige adviezen. De furiën, zoals de makers ze noemen, waarschuwen je ook als tegenstanders je dreigen te raken. Hellblade weeft daarmee de eeuwige tutorial op een elegante manier in de game.

DutchCowboys